Preveo Aleksa Golijanin, 2003. Preuzeto iz Žak Kamat, Protiv pripitomljavanja/ Lutanje čovečanstva, anarhija/ blok 45, Porodična biblioteka br. 6, 2003. anarhija-blok45.net1zen.com

Izvor: Jacques Camatte, „Errance de l’humanité“, Invariance, Année 6, Série II No. 3, 1973. The Wandering of Humanity, Black and Red, Detroit 1975. This World We Must Leave and Other Essays, Autonomedia 1995.

Uvod redakcije Black & Red

Ovi eseji su prvi put objavljeni u časopisu Invariance (Année 6, Série II No. 3, 1973) pod naslovima Errance de l’humanité, Conscience repressive, Communisme i Declin du mode de production capitaliste ou declin de l’humanité? Autor je Žak Kamat (Jacques Camatte) koji je sarađivao sa Amadeom Bordigom[1] i grupom marksističkih teoretičara poznatih kao „italijanska komunistička levica“.

Nakon pobune maja 1968. godine, Kamat je zajedno s prijateljima iz redakcije Invariance započeo kritičko preispitivanje aktivnosti italijanske komunističke levice, uključujući i kritičku analizu dela Bordige i Marksa.

Naziv časopisa je prvobitno trebalo da aludira na „postojanost teorije proletarijata“, začete još u vreme Lige komunista i Prve internacionale. Do 1973, kada je časopis prestao da izlazi, kritičari su za ovu grupu govorili da „ništa ne varira više od Invariance“. Kroz svoju analizu ova grupa je došla do zaključka da je ono „postojano težnja ka ponovnom otkriću izgubljene ljudske zajednice i da se ona neće ostvariti oživljavanjem prošlosti, već samo kroz novo stvaranje“. Njihova teorijska razmatranja dovela su ih do potpunog odbacivanja teorije revolucionarnih organizacija i partija, teorije revolucionarne svesti i teorije progresivnog razvoja proizvodnih snaga. „Pokret iz maja 1968. u Francuskoj bio je dokaz da je ono što nam je potrebno novi oblik življenja, novi život.“ (iz poslednjeg broja prve serije Invariance, No. 3, 1973.)

Oba eseja je s francuskog preveo Fredi Perlman, uz pomoć Žaka Kamata.[2]

Black & Red, Detroit, 1975.


Napomene

[1] Amadeo Bordiga (1890–1970): Komunistički teoretičar i aktivista. Prvi vođa Komunističke Partije Italije i njen prvi značajni disident. Isključen iz partije još 1930, dve godine nakon njenog prelaska na kurs „boljševizacije“. Razvio doslednu kritiku staljinizma i birokratskog socijalizma. Tvrdio je, nasuprot dogmi, da uslovi za revoluciju postoje još od 1848. i da to nema nikakve veze s daljim razvojem proizvodnih snaga. Njegov učenik, a kasnije kritičar, Žak Kamat, nadovezao se s tvrdnjom da su uslovi za obračun s kapitalizmom postojali od kada i kapitalizam. Uz sav kritički odnos prema lenjinizmu, Bordiga je zadržao neke lenjinističke stavove, pre svega stav o vodećoj ulozi partije, što je, uz iskustva iz 1968, bio jedan od glavnih razloga za Kamatovo udaljavanje od njegovih pozicija. (Prim. prev.)

[2] Ovde je tome pridodat esej O revoluciji, iz 1972. (Prim. prev.)