Naftna i gasna industrija od devedesetih na ovamo sve intenzivnije koriste metod hidrauličnog frakturisanja, poznatiji kao „fracking“. Njime se u mnogome olakšava pronalaženje i proizvodnja gasa i drugih fosilnih goriva, dok se u isto vreme smanjuje cena proizvodnog procesa. Sam metod oponaša prirodno nastajanje pukotina pod dejstvom tečnosti visokog pritiska, samo što je ovde ta tečnost – hidraulični fluid – smeša vode, peska, i velikog broja toksičnih hemikalija. Industrijski rastvor ubrizgava se u stene, na velikim dubinama, izazivajući njihovo pucanje, i oslobađanje podzemnog gasa – dok se otpadne vode, dobijene ovim postupkom, odlažu u odgovarajuće bazene, ili na isti način ubrizgavaju u podzemne otpadne bunare.
