Evromajdan

Ukrajinski anarhista razvejava mitove o protestima u Ukrajini, upozorava na uticaj fašista

U emisiji "Final Straw" Ešvil Fm radija iz Severne Karoline, SAD, od 16. decembra 2013, gostovao je Denis, organizator i aktivista Autonomnog radničkog sindikata, organizacione i propagandne anarhosindikalističke grupe iz Kijeva. On u ovom intervjuu on razvejava mnoge mitove u vezi sa evromajdan protestima u Ukrajini i objašnjava motive priča i propagande koje ih prate i koje su u opticaju.

Krajem novembra 2013. u Kijevu i drugim delovima Ukrajine došlo je do spontanih okupacija trgova i uličnih demonstracija izazvanih odlukom predsednika Janukoviča da uspori korake Ukrajine na putu ka EU, bojeći se da je to usporavanje zapravo popuštanje pred pritiscima konkurentske Carinske Unije (koju čine Rusija, Belorusija i Kazahstan) koja nastoji da pridobije Ukrajnu za sebe. Protesti i dalje traju uprkos tome što je ukrajinski predsednik Janukovič potpisao sporazum sa Rusijom o kupovini ukrajinskih proizvoda u vrednosti od više milijardi dolara i dobio popust od 30% za ruski prirodni gas. Euromajdan se poredi po veličini - i nažalost po nedostatku kritičke debate među stanovništvom - sa ukrajinskom narandžastom revolucijom iz 2004. nakon koje su na vlast došli oni koji će postati današnji status quo.

Ove nedelje u emisiji "Final Straw", razgovaraćemo sa Denisom. Denis je organizator i aktivista kijevskog ogranka Autonomnog radničkog sindikata, nekadašnje revolucionarno sindikalističke organizacione i propagandne grupe koja je postala anarhosindikalistička. Narednih sat vremena provešćemo u razgovoru o političkom sistemu u Ukrajini, spektru političkih partija, uticaju medija, oligarha i radikalnih grupa na ekstremnoj levici i ekstremnoj desnici. U drugom delu emisije, Denis će govoriti o svojoj filozofiji, anarhosindikalizmu kroz prizmu sintezističkog anarhizma, kao i o tome šta je njegova organizacija uspela da ostvari u Kijevu i šire. Više o ARS-u možete pročitati na http://avtonomia.net .

Takođe ćemo se osvrnuti na proteste u Kijevu u znak solidarnosti sa radnicima koji se bore u Kazahstanu, na godišnjicu masakra u Žanaozenu, koji se održavaju 16. decembra 2011.

Arhiva ove emisije se može naći na thefinalstrawradio.noblogs.org i možete nas kontaktirati na thefinalstrawradio at riseup dot net.


Denis: Morate da razlikujete dva Evromajdana. Prvi koji se desio 21. novembra, u kome je učestvovala srednja klasa, koja je uglavnom želela potpisivanje tog sporazuma sa Evropskom Unijom. Ipak, danas (dva meseca kasnije, prim. F. S.), većina ljudi koji su na ulicama više zanimaju praktična pitanja, poput policijske brutalnosti, što se videlo tokom noći 1. decembra, i generalno nisu zadovoljni sa vladom i predsednikom. Znači evropska integracija ostaje šire pitanje, ali danas je na neki način na drugom mestu.

(Što se tiče) pro-vladinih protesta: ljude (koji su učestvovali u njima) vlada je potrpala u autobuse i dovezla ih u Kijev za vikend. (Ti) protesti nisu bili iskreni. Mnogim ljudima koji rade za vladu, poput nastavnika, doktora i tako dalje, šefovi su rekli da to moraju da urade. Znači, za njih je to bilo takoreći obavezno. Ja ne bih rekao da je to (bio) pravi protest. Ali (što se tiče) ljudi koji podržavaju Uniju sa Rusijom i Belorusijom i Kazahstanom, da, postoji takvo mišljenje i, kao celina, zemlja je podeljena manje više 50-50 u pogledu integracije u Evropsku Uniju ili Carinsku Uniju.

Problem je u tome što druga pozicija nije samo izuzetno zastupljena u masovnim medijima koji naginju na drugu stranu (pro-EU). I generalno ti ljudi (koji podržavaju Carinsku Uniju) nemaju običaj da protestuju. Oni žive u manjim gradovima i stoga nisu (zastupljeni u medijima onoliko koliko su oni koji žive u prestonici).

Takođe (pristalice Carinske Unije) imaju jako glupe političke lidere, na primer glavna politička snaga, koja je organizovala te protesta (u korist) Carinske Unije, kao ključnu tačku svoje anti-EU propagande ima (tvrdnju) da će Evropska Unija uvesti istopolni brak i netradicionalne stvari koje navodno ne bi naišle na dobrodošlicu ukrajinskog stanovništva. Oni su čak izmislili termin „Eurosodoma“, po uzoru na Sodomu i Gomoru. I druga politička snaga koja podržava Carinsku Uniju je komunistički deo Ukrajine, koji već mnogo godina nema nikakve veze sa komunizmom, njegov politički program i agenda (može biti) opisana pre kao konzervativna, baš kao kod regularne socijal konzervativne partije. Ako (ih) uporedite sa Marie Le Pen, ne biste našli razlike među njima.“

FINAL STRAW: Da li je u njihovim formulacijama i slikama bilo neke vrste prizivanja sovjetske ere i ponovnog povezivanja sa drugim istčnoevropskim zemljama?

Denis: Da, naravno da mogu da spekulišu o tome, zato što su veze između običnih ljudi još uvek vrlo jake. Znate mnogi ljudi imaju rođake (u Rusiji), (da ne spominjem druge stvari) poput zajedničke masovne kulture. Mnogi ljudi gledaju ruske TV kanale, i to je mnogo uobičajenije u životima običnih ljudi u centralnim, istočnim i južnim krajevima.

Ljudi u centralnim i južnim krajevima imaju mnogo toga zajedničkog sa Rusima, u svom načinu života, i oni ne smatraju istim sa narodom Evrope.

Ali istovremeno, veliki deo (ukrajinskog) stanovništva sada živi u inostranstvu, u Evropskoj Uniji, posebno u Španiji, Italiji, Poljskoj i Češkoj Republici i Portugaliji. Većinom su to ljudi iz zapadnih krajeva, ali ne isključivo.

FINAL STRAW: U odnosu pristalica protiv kritičara priključenja EU, mogu da vidim podelu prema socijalnim normama, kao što si spomenuo, pa ljudi koji su možda više socijal liberali možda naginju ka Zapadu zbog njegovih progresivnijih zakona i istopolnih brakova, a onda na desnici imate konzervativnije, pravoslavnije – bila bi to druga pravoslavna crkva u odnosu na rusku pravoslavnu – siguran sam da, zavisno od toga gde se nalazite u zemlji ili u kojoj ste industriji, više ćete poslovati sa istokom ili sa zapadom. Ali da li bi rekao da su obe pozicije zapravo više usmerene ka liberalizovanju ekonomije i slabljenju radničkih prava u Ukrajini, ili je to neka vrsta lažnog jedinstva radnika u Ukrajini?

Denis: Pre svega govorio si o preovlađujućem socijal liberalizmu među pro-EU (Ukrajincima). Ja se zapravo ne slažem s tim. Postoji takav utisak zato što pro-EU proteste predvode ljudi obrazovane srednje klase koji imaju socijal liberalniju agendu.

Ali ipak to je nešto kao kulturna desnica protiv kulturne desnice.

Pa, na primer, redovno, ljudi se na evromajdanu se javno mole zajedno, svi zajedno. Međutim, (što se tiče pitanja) istopolnih brakova: većina ljudi koji se zalažu za integrisanje u EU nikad ga ne bi prihvatili.

(Naravno) društvena pitanja koja se tiču radničkih prava uopšte nisu na dvevnom redu. Radnička klasa, kao klasa, uopšte ne učestvuje u ovim dešavanjima. Radnici prirodno biraju strane, ali oni nisu organizovani u klasnim organizacijama, u sindikatima, kao takvi oni prosto ne učestvuju ovim dešavanjima. I oni imaju dobre razloge za to, zato što obe strane samo pričaju o kulturnim, političkim pitanjima, koja nemaju nikakve direktne veze sa potrebama prosečnog radnika.

Učesnici protesta koji podržavaju EU imaju potpuno pogrešan utisak o Evropi kao o nekakvom raju u kom je sve u redu, gde je sve mnogo bolje od Ukrajine ili bilo koje druge zemlje. Beskorisno je govoriti im o protestima u EU, o programima štednje. Oni jednostavno ne slušaju i oni bi vam rekli: „Ah, znači ti bi radije da se priključiš Rusiji, zar ne!“

Tako da je ovaj lažni izbor prosto nepodnošljiv i ja mislim da se isto može reći i za drugu stranu. Levičarska agenda, agenda radničkih prava, jednostavno nije prisutna ni na jednom od ovih trgova (na kojima ljudi protestuju).

FINAL STRAW: To mora da je prilično frustrirajuća pozicija. Dobro, pretpostavljam da bi ti, kao anarhisti, to moglo da otvori svakakve mogućnosti i pitanja, (kada kažu): „Pa, vi morate da budete pro-ruski orijentisani ako ste protiv ovoga“, (ti bi mogao da kažeš) „Pa, zapravo postoji drugi način“. Da li ti ovo pruža priliku da započneš brojne razgovore?

Denis: Ne. Ljudi su veoma ostrašćeni, vrlo su nervozni. Danas i možda svih ostalih dana tokom proteklih nedelja, mogli ste se naći u realnoj fizičkoj opasnosti ukoliko počnete da pričate nešto poput ovoga, zato što će vas odmah smatrati za provokatora iz vladajuće partije. Zapravo, bilo je nekoliko takvih incidenata na Evromajdanu, kada su ljudi iz različitih levičarskih grupa pokušavali da urade upravo to što govoriš, i neki od njih su pretučeni prilično žestoko, dok su drugi samo izgurani. (To se dešava) zato što obični ljudi ponekad pokazuju izvesno interesovanje, ali drugi problem je što je čitava situacija kod običnog sveta na Evromajdanu, bezbednost i lokalni menadžeri (organizatori protesta), koji rade razne stvari, oni su duboko infiltrirani od strane desničarskih grupa i zapravo imaju sopstvene poruke za levicu. I oni imaju poverenje normalnih, politički aktivnih ljudi, tako da ako neki novi nacista kog znamo kaže: „Oh bože, pogledajte, ovi su komunisti, ovi su provokatori, ja mislim da oni podržavaju Janukoviča“, niko više neće da vas sluša. Odgurnuli bi vas.

Ovo je masovna histerija u kojoj ne mislim da je moguće puno agitovati, mada mislim da ćemo sledeće godine imati više mogućnosti, zato što s obrzirom na užasno stanje ukrajinskih finansija, mislim da će tokom nekoliko narednih meseci, protesti mogli da budu transformisani u nešto što je (bliže) socijalnijoj ekonomskoj agendi.

FINAL STRAW: Nadajmo se da je tako.

Možeš li kažeš još nešto o ukrajinskom političkom sistemu, i kako izgleda [politički] spektar? Sa kojim partijama bi naši slušaoci trebalo da budu upoznati da bi stekli osnovno razumevanje o dinamici, i koji su stavovi o pridruživanju Ukrajine EU ili Carinskoj Uniji?

Denis: Ukrajinska parlamentarna politika se u osnovi sastoji od dve velike (političke) partije – te dve partije imaju prilično identične socijalne, političke i ekonomske programe. Obe se mogu opisati kao populisti desnog centra. Jedna partija je Partija regiona, koja je vladajuća partija, predsednik Janukovič je njen šef, a vlada se sastoji od članova Partije regiona. Opozicija se sastoji iz bloka tri parlamentarne opozicione partije, koje su u suštini iste, jedina razlika je što govore ukrajinski. Biračko telo (tih opozicionih partija) je u centralnoj i zapadnoj Ukrajini, dok (ljudi iz) Partije regiona (radije) govore ruski, i prave računice na osnovu ovih kulturnih razlika, pošto njihovi glasači žive na jugu i na istoku. To su partije koje okupljaju oko 60 procenata svih glasova. Takođe tu je i „komunistički“ deo Ukrajine, o kom sam ti govorio. I jedna od članica ove takozvane nacional demokratske opozicije je (partija) Svoboda, što je u prevodu „sloboda“, ali zapravo je partija ekstremne desnice, koja je zapravo identična drugim ekstremno desničarskim populistima iz evropskih zemalja. Većina političkih partija koje sam opisao podržavaju integraciju u Evropsku Uniju, uključujući većinu biznismena koji podržavaju Partiju regiona (vladajuću partiju predsednika Janukoviča).

Zapravo, tokom ove godine, pojavila se opozicija, utemeljena na pro-ruskim konzervativnim osnovama, unutar Partije regiona, ali ona je vrlo oštro ugušena. Nesuđeni lider te opozicije, poslanik, izbačen je iz parlamenta, na temelju nameštanja izbora u svojoj izbornoj jedinici.

Sve do kraja novembra sve je govorilo u prilog tome da će Ukrajina potpisati taj sporazum o pridruživanju (EU) zato što su svi zainteresovani za to.

Ona su se stvari naglo promenile, onoliko koliko se može razumeti, kada su predsednik i premijer pogledali cifre i shvatili da ne mogu to da urade zbog trgovine sa Rusijom i zbog (situacije u kojoj su) državne finansije – mi nemamo novca i budžet je prosto prazan i mi ne možemo da priuštimo gubitke koje bi doneo sporazum o pridruživanju. Očigledno niko nije ni pročitao taj sporazum (sve do tada), zato što su (sve do trenutka kada su odustali) premijer i predsednik bili glavni evro optimisti u Ukrajini.

Oni su preko noći postali glavni evro-skekptici.

FINAL STRAW: Da li je plan Međunarodnog monetarnog fonda za rekonstrukciju deo [procesa] integracije u Evropsku Uniju, ili je to bila odvojena stvar koja je za Janukovičevu partiju odjednom postala aktuelna?

Denis: To dvoje su odvojene stvari, koje su sjedinjene činjenicom da je ukrajinskoj vladi očajnički potreban novac. Znači oni su odlučili da pristisnu Evropsku Uniju da bi pomogli Ukrajini da ispregovara bolje uslove za (dobijanje) kredita od MMF-a.

To je zbog toga što MMF zahteva (iste mere) koje obično zahtevaju od mnogih zemalja. (Oni nameću) vrlo teške uslove, poput podizanja cene benzina za stanovništvo, i devalvaciju nacionalne valute. I tokom proteklih godina vlada je odbijala da uradi to, i sigurno bi bilo političko samoubistvo za bilo kog političara koji bi pokušao da to uradi sada, kada je ostala jedna godina do predsedničkih izbora.

FINAL STRAW: Koliko ja razumem, MMF zahteva porast cene prirodnog gasa od 40% u zemlji u kojoj je prilično hladno, zar ne?

Denis: Da.

FINAL STRAW: To izgleda kao političko samoubistvo. To svakako mogu da vidim.

Denis: Glavna politička snaga na sceni eksremne desnice u današnjoj Ukrajini nesumnjivo je partija Svoboda, ako bi trebalo da potražim neko poređenje uporedio bih ih sa drugim istočnoevropskim eksremno desničarskim partijama poput mađarskog Jobika (više o Jobiku: dokumetarac, reportaža, i članak), sa kojim mislim da su američki slušaoci možda upoznati. Kada su pre par godina dobili mnogo glasova u Mađarskoj to je bio ogroman skandal. Svoboda (je) prilično ista stvar, to je politička partija koja ima sopstveni projekat takozvanog „nacionalnog ustava“ (koji bi doneo) mnogo groznih stvari, poput smrtne kazne za takozvane „antiukrajinske aktivnosti“, što ne vredi komentarisati. U suštini bilo šta što je protivno duhu partije moglo bi da se smatra „antiukrajinskim“.

Danas na evromajdanu oni pozivaju na politički štrajk, ali zapravo ono što većina ljudi ne shvata je da je, u Svobodinom projektu (novog) Ustava, politički štrajk krivično delo.

FINAL STRAW: To je za njih vanredno stanje, siguran sam.

Denis: Da. Paradoks je u tome što su oni postali ekstremno popularni među obrazovanom liberalnom srednjom klasom u urbanim oblastima, posebno u Kijevu. Tako da danas Kijev glasa za Svobodu, kao i zapadni delovi Ukrajine, zato što oni kažu: „Pa, ja ne znam kakav im je program. Ja ništa nisam pročitao/la (o tome), ali oni izgledaju tako žestoko, oni su tako kul tipovi, i siguran/na sam da će barem polomiti vratove onih korumpiranih ljudi koji su sada u vladajućoj partiji.“

To, naravno, mnogo podseća na istorijske okolnosti u drugim zemljama u 21. veku.

Ja ne želim da zvučim kao da preterano paničim, ali ima nekih sličnih karakteristika, zato što obični buržuji iz srednje klase jednostavno ne vide ništa loše u tome. I, u određenoj meri, oni su u pravu, zato što, ako ekstremna desnica osvoji zemlju, ti ljudi (u svom životu) neće pretrpeti nikakve veće poteškoće. Glavne poteškoće bi bile usmerene ka ekstremnoj levici, ka svim levičarskim partijama i pokretima, i ka etničkim manjinama i rasnim manjinama.

Ali obični ljudi ne bi osetili ništa (barem) neko vreme, i u tome je problem.

Takođe još jedna interesantna činjenica o partiji (Svoboda): oni su se rebrendirali, i sada se zovu „sloboda“. Ovo je karakteristična reč za evropsku desnicu, ali sve do 2005. ili 2004, oni su se zvali Socijalistička nacionalistička partija Ukrajine. (Napomena F. S.: Zapravo aktuelni lider Svobode je jednom prilikom rekao trenutku da svaki Ukrajinac mora da postane socijalista-nacionalista).

FINAL STRAW: Da li imaš bilo šta da kažeš o partiji Ukrajinskog nacionalnog sabora?

Denis: Oni sada nemaju veliki uticaj. Oni su bili '90-ih vrlo moćna partija ekstremne desnice, kada su zaista imali svoje paravojne vojnike, pa čaki i poluarmiju, i njeni borci (su učestvovali) u ratu u Čečeniji, i u drugim kavkazkim ratovima i u Pridnestrovlju, i, da, oni su mnogo strašni. Ali danas oni su uglavnom klub za naciste koji ne vole Svobodu.

FINAL STRAW: Naišao sam na sajt Dimitrova Kunčinskog, taj tip je lud. Tamo takođe ima referenci na nacional-anarhizam.

Denis: Da li si uopšte upoznat sa tim konceptom?

FINAL STRAW: Da, postoje neki idioti koji tvrde da su to u Sjedinjenim Državama. U San Francisku, i Njujorku i Čikagu. Jesu li on nešto poput toga u Ukrajini?

Denis: Da, zapravo da. Zato što je to nažalost vrlo popularan trend – pomešati se sa levičarskim stvarima, poput (usvajanja) antikapitalističkog (narativa). Anarhistička (pozicija) je vrlo trendi, kul i odmah vam daje nekoliko poena, ali ljudi je mešaju sa nacionalnim stvarima, koje su takođe veoma trendi i kul kod mladih, uglavnom kod tinejdžera koji jednostavno ne vide nikakav problem u pokušaju da se kombijuju te stvari. I to je posebno smešno u Ukrajini zato što mi imamo jako veliki mit o Mahnou.

Danas je on integralni deo nacionalnog mita, njega smatraju za nacionalistu, zapravo, zato što se, je li, borio protiv boljševika, stoga mora da je bio za Ukrajinu, za nezavisnu Ukrajinu, i za vladavinu nacije i tako dalje. Očigledno, to je totalno sranje, ali ova mitologija je vrlo popularna i to dodatno povećava popularnost te levičarsko-desničarske sinteze, u suštini treće pozicije, poput Terza Posizione, (što je) italijanska fašistička tradicija.

FINAL STRAW: Da to je isto fraziranje koje koriste u Sjedinjenim Državama: trećepozicionaši. Takođe ima dosta preklapanja nacionalizma i regionalne biocentrične ekologije, tako da se čini da zalaze u zeleni anarhizam pre nego što počnu sa probijanjem u mejnstrim ili pre nego što mnogi ljudi saznaju ko su bili i šta su radili.

Denis: Jasno mi je to, ali ovde u Ukrajini, nevezano sa njuejdž stvarima, njih puno fasciniraju pravi fašisti, poput Musolinija, na primer. Oni nekako pokušavaju da pomešaju to sa anarhizmom.

Takođe možda znaš za nedavnu podelu u ruskom anarhističkom pokretu?

FINAL STRAW: Ne, zapravo ne znam.

Denis: Pa došlo je do velike podele i to se ponovilo i u Ukrajini.

To je podela između anarhista koji podržavaju manjinska prava, feminističku borbu, oni obraćaju pažnju na opšta pitanja, na manjinska prava, na etničke manjine, i na druge mačo anarhiste koji ne vole svo to „feminističko sranje“. Oni kažu: „Mi smo kul momci, mi se bavimo raznim sportovima i mi smo pravi anarhisti, mi ne želimo da imamo bilo šta sa onim pičkicama.

Nažalost, ovaj manarhizam u poslednje vreme takođe dosta dobija na popularnosti.

FINAL STRAW: Da li je to izraz koji koristite u Ukrajini, manarhizam?

Denis: Oh, znamo mi da mu je poreklo u Sjedinjenim Državama, ali pošto nemamo bolju reč, da.

FINAL STRAW: Prilično me je iznenadilo kad sam je čuo, mislim, tvoj engleski je vrlo dobar a takođe i kolokvijalni, podkulturni termini koje si upotrebio, prilično su dobri. Čini se da je u Sjedinjenim Državama to uvek bio trend, to je mogućnost i to se desilo nebrojeno puta kada bi se ljudi odvojili i rekli: „Oh, mi treba sada da krenemo u akciju, ne, te druge ideje će se desiti nakon revolucije, mi možemo da čekamo da pričamo o rasi ili seksizmu nakon revolucije i mi ćemo napraviti revoluciju odmah sada da bismo mogli da pređemo na te razgovore“, i izgleda da je mnogim ljudima, počevši možda pre oko 10 godina u Sjedinjenim Državama među insurekcijskim strujama anarhizma, da, je to bila stvar ka kojoj su ljudi težili, ali ja ne mislim da je došlo do podele u Sjedinjenim Državama, na sreću, mislim, ima ljudi sa takvim gledištem ali ih drugi ljudi obično prilično brzo spušte na zemlju.

Njih nazivaju manarhistima, i onda se prave internet video klipovi o njima i javno ih ismevaju i onda oni više ne žele da budu takva osoba, nadam se.

Denis: Razlika je u tome što vi nemate toliko razvijene fašiste, zar ne?

FINAL STRAW: Ne.

Mislim, mi u Sjedinjenim Državama imamo dosta grupacija koje naginju ka ekstremnoj desnici, od kojih su neke paravojne poput milicija, ili KKK, iako oni više nisu veliki, ima velikih džepova neonacističkih podstruja, ali većim delom te grupacije su na političkim marginama, i mejnstrim Amerike ih ne bi slušao, iako je bilo velikog porasta antiimigrantskih gledišta tokom poslednjih 10 godina što je doveo do pojave naoružanih grupa na granici sa Meksikom, na primer, koje su u određenim državama imenovane za šerifove zamenike. Na određeni način to donekle odslikava ono kako ja shvatam Kozake - kao naoružanu civilnu miliciju koja je u Rusiji obučena i naoružana od strane države?

Ali, da, integracija rasističkih i fašističkih elemenata, kao (otvorenih) fašista nije zapravo važna i iako ljudi iznose argument da su Sjedinjene Države fašistička država one sigurno nisu Musolinijeva Italija a definitivno nisu Hitlerova Nemačka.

Denis: Mi smo imali dodatni pritisak sa desnice i sve više ljudi je sklono brkanju ovih stvari. Znate, sve ove stvari su protiv vlasti, protiv vlade i, da, (oni su u fazonu): „Ja sam suviše lenj/a da pročitam bilo šta o tome, da, znači trebalo bi da izađem na ulicu, ili čak i da ne izlazim na ulicu, već da prosto da odem u teretanu.“ Ima jedan vic (Denis je rekao za 'Revolution News' da je ovo istinita priča), o manarhisti iz Kijeva: Nakjuče su objavili poziv među kijevskom levicom uoči evromajdana koji je glasio od prilike ovako: Mi bi trebalo da budemo ujedinjeni i da idemo zajedno i da uradimo nešto socijalno da bismo otvorili društvena pitanja i tako dalje, ali taj poziv na jedinstvo je imao jednu napomenu: da ukoliko budemo videli ljude sa crno-ljubičastim zastavama oni će biti smatrani za provokatore i protiv njih će biti preduzete sve neophodne mere.

FINAL STRAW: Crno i ljubičasto se odnosi na boje anarha-feministkinja?

Denis: Da, tačno.

FINAL STRAW: Da se vratimo na proteste, evromajdan je počeo 21. novembra sa 2000 ljudi koji su se okupili na kijevskom Majdanu, to je Trg nezavisnosti, jel tako?

Denis: Da.

FINAL STRAW: A Majdan znači trg?

Denis: Da.

FINAL STRAW: Možeš li ukratko da nam kažeš nešto o Narandžastoj revoluciji i pomenutim poređenjima sa tekućim protestima i obimom tih protesta i možda sa manjim obimom zahteva ljudi na ulicama?

I da uporediš to sa narandžastom revolucijom?

Denis: Pa, jedna stvar koja se isticala u dešavanjima Narandžaste revolucije bila je (usredsređenost na) jednu osobu.

Svi su skandirali: "Juščenko", ime tadašnjeg kandidata za predsednika i svo to vreme levica je kritikovala Narandžastu revoluciju zbog toga, (zato što) uopšte nisu obratili pažnju na druge vitalne probleme, oni su samo skandirali "Juščenko" i oni su mislili da je on mesija koji će da završi posao.

Ali danas nemaju ni to i oni i dalje uopšte ne obraćaju pažnju na pitanje sredstava za život. Velike mase ljudi jednostavno imaju iluziju o Evropi iz bajke, kojoj žele da se priključe, lično. I niko ne kaže ništa o realnom sadržaju sporazuma o pridruživanju.

Da, sada je mobilizacija koliko ja razumem već veća od one iz 2004, tako da potencijalno opozicija raspolaže ogromnim resursima, ali problem je u tome što zapravo ne znaju kako da ih upotrebe.

Mi možemo da čitamo u intervjuima njihovih političara koji su učestvovali u Narandžastoj revoluciji, u to vreme, (kako) su političari kontrolisali masu mnogo čvršće.

Na primer, jedan političar je nedavno dao intervju u kom je rekao: „Da li znate znašto je u to vreme evromajdan bio potpuno narandžast i kako sada imaju različite zastave drugačijih boja? Pa, to nije slučajnost. To je zato što smo svakog dana donosili po 300 novih narandžastih zastava.“

Oni su kontrolisali masu, oni su im davali zastave i organizovali ih efikasnije nego sada. Danas parlamentarna opozicija samo reaguje na spontanu mobilizaciju, koju oni nisu tražili i onda oni jednostavno nisu znali šta da rade, prvih nekoliko dana. U takvoj situaciji, onda, opet, ispalo je da je najpripremljenija partija Svoboda, koja je jedina partija koja ima sopstvene aktiviste koji mogu da rade stvari na terenu. Tako da su oni ostvarili najveću korist do danas, tako barem izgleda sada.

FINAL STRAW: Kakav je bio odnos prema medijima u Ukrajini, kako su ostvarili interakciju sa pokretom evromajdan i kakva je vlasnička struktura medija u Ukrajini. Kakve vrste uticaja imaju različite stanice?

Denis: Oh to je vrlo interesantna priča zato što su 2004. tokom Narandžaste revolucije, svi mediji bili žestoko cenzurisani u tom pogledu i svi ljudi su gledali Kanal 5. Bio je to jedini TV kanal koji je (radio prenose) sa ovih dešavanja, zato što mu je vlasnik Petro Porošenko, opozicioni političar. Danas vlasnička struktura nimalo nije bolja za opoziciju, ali još uvek glavni TV kanali i generalno svi glavni masovni mediji pomno prate sva dešavanja. Kada je došlo do krvavog razbijanja demonstracija gotovo svi glavni kanali koji su u vlasništvu najbogatijih oligarha su to pokrivali maltene uživo, pokazujući te policajce u opremi za razbijanej demonstracija kako tuku ljude i govoreći kako je to užasno i tako dalje i tako dalje.

Ovo pokazuje da vlasnici medija stvarno nisu zadovoljni sa sadašnjim predsednikom, i to je to je bila velika novost i za većinu Ukrajinaca i Ukrajinki. Ali postoji uvreženo mišljenje da svi oligarsi stoje iza (sadašnjeg) predsednika, ali, kao što sada možemo da vidimo, nedavno, poslovni savetnici ukrajinskog predsednika Janukoviča su stvarno iziritirali medijske mogule, koji su vlasnici velikih delova ukrajinskog BDP-a. Oni stvarno nisu zadovoljni zbog onoga što predsednikova porodica radi sa njihovim biznisom ono što ne bi trebalo da radi.

[Ovo je kraj prevedenog dela intervjua.]

FINAL STRAW:  Talk about the group that you’re with, or the organisation. 

Denys: “It was founded two years ago, and it’s still not super big. But I would say that we really have had some development in quality as well as in quantity, because today we have two local (branches), one in Kyiv and one in Harkov – (this is) the second largest industrial city in Ukraine.

We have about 20-25 people in Kyiv and maybe like 15 people in Harkov.

These are not astronomical figures, but they are larger than they have been initially and I think we are growing. We see ourselves not as a political propaganda group, more as a class union.

We are guided by the revolutionary syndicalism principles, although lately our group is becoming more and more just anarcho-syndicalist. Earlier we had some trotskysts and some marxists but now I think that most of them are already anarchists.

But unfortunately we still don’t have any workplace organisations, because, according to the Ukrainian law, you must have at least 3 people at every local workplace. We have people from different areas who often don’t work anywhere officially at all, like seasonal workers or construction workers and so on.

That’s the problem and today we function in actuality more like a propaganda group, although we want to be an actual union more like IWW, that’s the model we look up to.

FINAL STRAW:  For any listeners who are not familiar with anarcho-syndicalism, would you lay that down, briefly, and how it compares and differs from revolutionary syndicalism?

Denys: “Syndicalism as a method (stands for the) negation  of parties and parliamentary politics, as an instrument of reaching any political goals. The main accent is laid on direct action instruments, such as strikes, demonstrations, occupations and so on.

The main issue of syndicalism per se is the strategy, which lies in connecting the political and economical struggle in the struggle of syndicates, of unions.

So, unlike trade unionism, the labor movement, or laborism like in Britain, syndicalists believe that unions should pursue political goals together with the economical goals, they should fight, for example, for high wages and together they should keep in their mind that they are fighting eventually for communism, for the downfall of capitalism.  In the syndicalist theory, this is called revolutionary gymnastics.

FINAL STRAW:  I’ve never heard that phrase before.

Denys: “The revolutionary gymnastics is everyday struggle for similar reformist things which at the same time develops the muscles of the working class. After these struggles, the workers come out of them more organized and higher level of class conscience.

During strikes and demonstrations, the working class consolidates and sort of trains itself for class battles, and for more important and more vital political battles which will come.

The revolutionary syndicalism unites basically any left anti-capitalist, while anarcho-syndicalism also implies that all the members of the movement share anarchist views.

Personally, I don’t think that anarcho-syndicalism is contradictory in any way to other forms of social anarchism.

Anarcho-synthesism is a school of thought which combines anarcho-communism as an ideal, anarcho-syndicalism as a method of reaching that ideal and anarcho-individualism as a base from which you evaluate your actions.

FINAL STRAW: Criticism that people might come up with is that it’s difficult to keep doing reformist work in the short-term even though it can get you better working conditions or less repression from the state, and keeping an eye towards conducting a revolution or not, just buying into the system you have to make better. 

Is that the criticism that you hear?

Denys: “Well, our answer today is putting forward unrealistic demands. For example, one of our program’s points is to demand the lowering of the retirement age for men and women equally to 50 years, making longer the yearly vacations (pensions), and shortening the working hours to 35 hours a week.

These demands are postulated in the social context in which the government tries to raise the pension age and (increase) the working hours.

But still it does not look as utopian to most people because they can sympathise with this – everybody wants to have longer vacation. This helps us to get in a situation, into a zone where our demands are not considered some lunacy while at the same time obviously if our government would try to make them real any government would collapse.

Another example is our current campaign for free communal transport in Kyiv.

It was a response to the Kyiv government’s decision to raise the price of metro and buses (fares) (by) 50 percent. Nobody is willing to protest, the left groups who want to capitalize on this they just say, you know, the regular stuff, “We are against the raising of the tarifs, we don’t see it as a necessary step.

I think our tactic was better because we put forward the offensive demands, not the defensive ones. We said, “Actually, we want free transit.” And here is the budget of the Kyiv government and we can see that here and here are the money which can be redirected and spent so that it can grant all the inhabitants of this city free transit.

Of course, this demand is still “unrealistic” in terms of real politics.

But it creates some space where you can be revolutionary and reformist at the same time.

FINAL STRAW:  Your explanations have reminded me of the IWW’s push for the 4 hour work day, which they’ve played with for a long time. It’s like you say that to someone and they say, “That’s totally unrealistic, it’s not going to happen.” But then you break down the numbers and if everyone was actually working and profit would be redistributed in a certain way then that could work and that begs the question of what’s wrong with the system that makes us have to work so much.

How can anyone of the listeners outside of Ukraine support the work of the Autonomous Workers’ Union and support the people struggling against the EU and the Ukrainian government and Russian intersession.

Denys: “I think the most useful thing would be to actually do what you’re doing now – to try to dispel the myths about our current situation because as far as I can understand most of the anarchists in the Western countries are just super optimistic about the protests, they see it as the right path to the EU and (they think) we shall overcome. But, as I’ve tried to explain, the situation is not that simple, so I think first and foremost everybody should try to learn as much they can about every other struggle in the world. This is what I’ve tried to do and of course it’s not an original answer but the international solidarity can help. We know from our own experience that when some groups from other country stage solidarity protests however small it can be and it is very helpful. Our group has also staged lots of actions, demonstrations in solidarity with Greek comrades, Polish comrades and not only it raised up spirits, but it is a useful thing for building up networks and organisational cooperation. There is a thing called Red and Black coordination, I think it only unites Western Europeans in libertarian movements, but still it is potentially very useful and our union I think it’s going to join, by the way.

It would be good just to start communicating with each other directly and seeing the needs of each other.

FINAL STRAW: You yourself just got back from a solidarity protest. Can you talk about that cause I was not aware of this massacre either. 

Denys: Two years ago, in 2011, all workers in several oilfields in Kazakhstan staged a strike. Their first demands were just higher wages and better working conditions. But after they were totally ignored by the government and by the employer, they were radicalized by the local trots and they’ve started organizing a national network of militant collectives, demanding the nationalization of the whole oil industry and the workers’ control, and putting forward some political demands as well. Anyway they were still largely ignored until August after their strike has lasted for half a year, the government started repressing them. First they’ve beaten up some activists, they’ve locked up behind bars the woman who had given them legal advice, but still they were holding on the main square of Zhanaozen, which is a small workers’ town, in the West of Kazakhstan. But on december 16th there was a huge celebration of Kazakhstan’s independence day. And exactly on that day the strikers were attacked by a group of thugs obviously financed by the governor of that region who opened fire on the crowd. And 17 people were dead, several dozens were injured. That’s the perfect example of the unity of the capital and the state. If an anarchist wanted to talk about how the capitalists and the state support each other there can be no greater example in the recent history.

Especially since it was the main state holiday, Independence day.

After that the government started closing even the liberal media and repressing even the established bourgeois opposition. (more on the massacre)

Also this massacre was just the starting point for the Kazakhstan’s regime to turn into something much more brutal than it was before that. Also in the sphere of workers’ rights just recently the Kazakh government has come up with new proposals. They want to ban all the independent trade unions, so if you have a union cell in a factory, this cell should be controlled and governed by the National Federation of Trade Unions, the relic from the Soviet state, which is obviously heavily controlled by the government. If you don’t have any relations to that federation, your union is just illegal.

The other “great” initiative is that they want to raise the pension age again for women to make it 63 years, and to put a legal ceiling on the wages – not of top managers, but on the wages of relatively well off working people in such sectors such as oil and gas, where the wages are on average higher than in other sectors.

And the funny thing, but of course nobody cares in the West about it, no capitalist democracy can be bothered by this at all, the Kazakh state owns companies that are listed (at the western stock exchanges, like the London SE).

and they have huge success on the stock markets, then again it shows that there’s no big difference between the capitalism in the West and the capitalism in the former second world, because this point is often made by liberal experts here in Ukraine. They say something like, “You have a wild capitalism in Ukraine, but somewhere in the realms of Western paradise there is a true humanist capitalism.

As you can see this is all the global unified system.

FINAL STRAW:  If people want to learn more about you what website should we send them to?

Denys: It’s avtonomia.net .

http://avtonomia.net/

More reading: evromajdan: The solution to Putin, or another fascist political coup?

Povezano